Nederlandsk

Udtale

Verbum

kunnen

  1. (modalverbum) at kunne
  2. (i stand sin) at kunne
  3. (mulig sin) at kunne

Bøjning

Lang tillægsform kunnend
Førnutid hebben gekund
Bydemåde kan
ik jij/je, u hij, zij/ze, het wij/we, jullie, zij/ze
Nutid kan kunt/kan kan kunnen
Datid kon kon kon konden

Kilder

  • kunnen“ i vanDale woordenboek